διεῖπον

A. tell fully or distinctly, μεμιγμένοι . . ἦ ἀπάνευθε; δίειπέ μοι, ὄφρα δαείω Il. 10.425; τρόπον πόνων S. Tr. 22; declare, of an oracle, Id. OT 854; interpret a riddle, ib.394, cf. Pl. Plt. 275a.

2. speak one with another, converse, διαειπέμεν ἀλλήλοισιν Od. 4.215.

II. Med., fix upon, agree, διειπάμενος ἐν ᾧ [χρόνῳ] ἀποδώσει Arist. Oec. 1351b5: abs., Id. EE 1243a31, Leg.Gort. 9.27.