διαχυτικός

ή, όν
A. able to dissolve, Pl. Ti. 60a, Thphr. Sens. 84, Dsc. 1.71 (dub.l.).
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← διάχυσις Dictionary διαχυτλάζω →
An open-access project