διασυρίζω
A.
whistle, of the wind, LXX Da. 3.50; f.l. in Theopomp. Hist.76:—also διασυν‐συρίττω, c. acc. metaph., τὸ τῆς φήμης πτερὸν τὴν ὕβριν ἁπανταχῇ δ. Lib. Decl. 40.59; also, whistle away, waste idly, τὴν μέχρι τῆς αὐλῆς (sc. ὁδόν) Lyd. Mag. 2.26.