διαιτητικός
ή, όν, τό
A.
of or for diet: ἡ δ. (sc. τέχνη) dietetics, Hp. Acut.(Sp.) 54; τὸ δ. μέρος τῆς ἰατρικῆς Plb. 12.25d.3, Gal. Thras. 33; also of persons, δ. ἰατρός ib.24.
II.
(δίαιτα IV) λόγος δ. critical discussion, Str. 10.2.24.
III.
‐κόν,τό, decision of an arbitrator, PLips. 43.5 (iv A.D.).