διαΐσσω

A. rush or dart through or across, πυρὸς λαμπρὸν διάϊσσεν μένος B. 3.54; λαγὸς ἐς τὸ μέσον διήϊξε Hdt. 4.134: also c. acc., Λύκῑ ὄρεα διᾴσσει S. OT 208 (lyr.); of sound, ἀχὼ . . διῇξεν ἄντρων μυχόν A. Pr. 133 (lyr.) (but φήμη διῇξε spread abroad, E. IA 426); of pain, σπασμὸς διῇξε πλευρῶν S. Tr. 1083, cf. Hp. Morb. 1.22; φρῖκαι διὰ τοῦ σώματος δ. Id. Mul. 1.35; διᾴττοντες [ἀστέρες] shooting stars, Anaxag. ap. D.L. 2.9, Arist. Cael. 395a32, Gem. 17.47.