δίαιμος

ον
A. bloody, Hp. Dent. 17; ὄνυξ E. Hec. 656 (lyr.); δίαιμον ἀναπτύειν spit blood, Plu. Arat. 52, cf. Plb. 8.12.5; δίαιμα ἐκκρινόμενα Antyll. ap. Aët. 9.40.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← διαιθύσσω Dictionary διαινέω →
An open-access project