διαζευκτικός

ή, όν, Adv.
A. disjunctive, σύνδεσμος Chrysipp.Stoic. 2.68, A.D. Conj. 216.10; συλλογισμός Chrysipp.Stoic. 2.88; πρὸς τοὺς Ἀμεινίου ‐κούς (sc. λόγους), title of work by Chrysipp., Stoic. 2.7. Adv. ‐κῶς A.D. Synt. 9.27.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← διαζεύγνυμι Dictionary διάζευξις →
An open-access project