δεσποτέω

A. = δεσπόζω, c. gen., Pl. Ti. 44d:—Pass., to be despotically ruled, πρὸς ἄλλης χερός A. Ch. 104; σῇ χερί E. Heracl. 884; δεσποτούμενος βίος, opp. ἀνάρχετος, A. Eu. 527 (lyr.), cf. 696.