δειλαίνω

A. to be a coward or cowardly, Arist. EN 1107a18, 1137a22, Plot. 1.4.15:—Med., Luc. Ocyp. 153, Pteb. 58.27:—Pass., aor. δειλανθείς· κλεφθείς, ἀπατηθείς, Hsch.; δειλάσαι· δειλιάσαι, Id.