δαΐς
δ
A.
fire-brand, pinetorch, δαΐδων ὑπὸ λαμπομενάων Il. 18.492; δαΐδας μετὰ χερσὶν ἔχοντες Od. 7.101; δᾷδες, = λαμπάδες, Philyll. 29; ἀραμένη δαΐδας IG 12(5).229.8; ἔλαχεν μυστιπόλουςδ, of a δᾳδοῦχος, ib.3.172: in sg., Ar. Nu. 1494, Antiph. 199,272: collective in sg., metaph., ἐπὶ τὴν δᾷδα προελθεῖν to come to the funeral-torch. i.e. end of life, Plu. 2.789a.
2.
as collective noun, pine-wood, such as torches were made of, SIG 57.32 (Milet., V B.C.), Ar. Nu. 612, Th. 7.53, X. Cyr. 7.5.23, Arist. Col. 791b24, Supp.Epigr. 1.329.24.
3.
a disease in pines, resin-glut, Thphr. HP 3.9.5.
4.
= δαδίον 2, Hp Mul. 2.133.