δαιμονιόπληκτος

ον, Subst., ἡ
A. = δαιμονιόληπτος, PMag.Leid.V. 9.1, Ptol. Tetr. 169: Subst. δαιμονιο‐πληξία, ἡ, ib.170, Petas. ap. Olymp.Alch.p.95 B.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← δαιμόνιον Dictionary δαιμόνιος →
An open-access project