δαΐζω

A. δαΐσονται Man. 4.615:— Pass. (v. infr., cf. δαίω B):—poet. (Trag.in lyr.), cleave asunder, πάντα διεμοιρᾶτο δαΐζων Od. 14.434; χιτῶνα περὶ στήθεσσι δαΐξαι Il. 2.416, cf. 7.247; δαΐζων ὀξέϊ χαλκῷ 24.393; κάρανα δαΐξας A. Ch. 396.

2. slay, δαΐζων ἵππους τε καὶ ἀνέρας Il. 11.497; τέκνον δαΐξω A. Ag. 208: freq. in Pass., χαλκῷ δεδαϊγμένος Il. 22.72, etc.; δεδαϊγμένος ἦτορ pierced through the heart, 17.535; δεδαϊγμένον ἦτορ a heart torn by misery, Od. 13.320; ἐκ βελέων δαϊχθείς Pi. P. 6.33; ἐξ ἐμᾶν χερῶν E. IT 872.

3. rend, χερσὶ κόμην ᾔσχυνε δαΐζων Il. 18.27 (so in Med. fut., Man.l.c.); δαΐζειν πόλιν destroy it utterly, A. Supp. 680, cf. Ch. 396.

4. divide, ἐδαΐζετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν their soul was divided within them, Il. 9.8; δαϊζόμενος κατὰ θυμὸν διχθάδια divided or doubting between two opinions, 14.20; δαΐζειν ἐννέα μοίρας to divide into . ., Orph. L. 712.

5. = δαινύναι (q. v.), θυσίας ἃς δαΐζοι ἁ πόλις IG 7.207 (Aegosthena). [δα‐; but δα‐ Il. 11.497, A. Ch. 396.] (Prob. δαvίζω from Δα‐vο‐ς 'cut'; cf. δα‐τέομαι.)