δαήμων

ον, ονος, Adv.

δαῆναι

A. knowing, experienced in a thing, τέκτονος ἐν παλάμῃσι δαήμονος Il. 15.411; ἐν πάντεσσ’ ἔργοισι δαήμονα 23.671: c. gen. rei, δαήμονι φωτὶ ἐΐσκω ἄθλων Od. 8.159, cf. Democr. 197: c. inf., κοσμῆσαι δ. knowing best how to . ., Arr. An. 7.28.2; χρήματα φυλάττειν δ. Them. Or. 2.25c: Comp. ‐έστερος Eun. VS p.499B., Procop. Arc.Praef.: Sup. ‐έστατος X. Cyr. 1.2.12, Agath. 5.6. Adv. Sup. ‐έστατα Id. 3.25.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
An open-access project