γελάω

A. γελόωντες Od. 18.40, γελώοντες, ‐ώωντες, or ‐οίωντες ib. 111, cf. 20.390; Ep. impf. γελώων or ‐οίων 20.347; Dor. part. γελᾶσα, 3 pl. γελᾶντι, Theoc. 1.36,90; Aeol. γελαίσας Sapph. 2.5: Att. fut. γελάσομαι Pl. Phdr. 252b, X. Smp. 1.16, etc.; later γελάσω AP 2.178 (Mel.), 11.29 (Autom.), Anacreont. 38.8, etc.: aor. ἐγέλασα E. IT 276, etc.; Ep. ἐγέλασσα Il. 15.101; Dor. ἐγέλαξα Theoc. 20. <*>, v.l.ib.7.42; 3 pl. γέλαν for ἐγέλασαν Poet. ap. EM 255.6:—Pass., fut. ‐ασθήσομαι D.L. 1.78, Luc. Am. 2: aor. ἐγελάσθην D. 2.10, (κατ‐) Th. 3.83, Pl. Euthphr. 3c, etc.: pf. γεγέλασται(κατα‐) Luc. DMort. 1.1.

I. abs., laugh, ἁπαλὸν γελάσαι Od. 14.465; ἀχρεῖον γ. 18.163; γναθμοῖσι γελοίων ἀλλοτρίοισιν 20.347; δακρυόεν γ. Il. 6.484; μηδὲν ἵλεων γ. S. Aj. 1011; ἡ δ’ ἐγέλασσε χείλεσιν, of feigned laughter, Il. 15.101; ἐγέλασσε δέ οἱ φίλον ἦτορ his heart laughed within him, 21.389; γελῶ ὁρῶν Hdt. 4.36:—Pass., εἵνεκα τοῦ γελασθῆι αι for the sake of a laugh being raised, D. 2.19.

2. of things, γέλασσε δὲ πᾶσα περὶ χθών Il. 19.362; γαῖά τε πᾶσ’ ἐγέλασσε h.Cer. 14; γελᾷ δέ τε δό ματα πατρός Hes. Th. 40; γελῶντα ὑδάτη Lyr.Alex.Adesp. 32.4.

II. laugh at, ἐπ’ αὐτῷ ἡδὺ γέλασσαν Il. 2.270, 23.784; ἐπ’ ἀλλήλοισι γελῶσιν Thgn. 1113; γελᾷ δὲ δαίμων ἐπ’ ἀνδρὶ θερμῷ laughs scornfully at . . , A. Eu. 560 (lyr.); ἐπί τινι at a thing, X. Mem. 4.2.5, Pl. Phlb. 50a: freq. c. dat., γελᾷ δὲ τοῖσδε . . ἄχεσιν πολὺν γέλωτα S. Aj. 957 (lyr.), cf. 1043, Ar. Nu. 560; ἐγέλασα ψολοκομπίαις was amused at them, Id. Eq. 696; ὅταν ποτ’ ἀνθρώποισιν ἡ τύχη γελᾷ Philem. 110; εἰς ἐχθροὺς γ. S. Aj. 79; ἐν κακοῖσι τοῖς ἐμοῖς A. Ch. 222: rarely c. gen. pers., γελᾷ μου S. Ph. 1125 (lyr.), cf. Pl. Tht. 175b, Luc. Dem.Enc. 16, Procop. Goth. 4.28 (v.l.).

2. c. acc., deride, τινά Theoc. 20.1; ἢ τόδε γελᾶτε, εἰ . . ; X. Smp. 2.19; τί δὲ τοῦτ’ ἐγέλασας ἐτεόν ; what is this you are laughing at? Ar. Nu. 820:—Pass., to be derided, A. Eu. 789 (lyr.), S. Ant. 839 (lyr.); πρός τινος Id. Ph. 1023; παρά τινος Id. OC 1423.