γελαςτικός

ή, όν, Adv.
A. able to laugh, S.E. P. 2.211, Simp. in Ph. 104.27; τό γ. Antig. Mir. 175, Iamb. Protr. 21. κς/; ἄνθρωπος γελεστικόν Luc Vit.Auet. 26. Adv. ‐κῶς Suid.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← γελαςτής Dictionary γελαςτός →
An open-access project