γαμετή

A. married woman, wife, opp. concubine, [γυναῖκα] κτητήν, οὐ γαμετήν Hes. Op. 406, cf. Pl. Lg. 841d, Lys. 1.31 (pl.), Men. Pk. 237, PTeb. 104.17 (i B. C.), etc.; γαμετῇ ἀλόχῳ Epigr.Gr. 310 (Smyrna); so γαμετή alone, A. Supp. 165 (lyr.), Arist. Fr. 144, POxy. 795.4 (i A. D.); τέκνα καὶ γαμετάς Phld. Ir. p.53 W., cf. Herc. 1457.10, al.