γαιήϊος

α, ον
A. sprung from Gaia or Earth, Τιτυόν, Γαιήϊον υἱόν Od. 7.324, cf. AP 14.23.
II. earthly, βίου βροτέου γ. δεσμά Nonn. D. 37.4; μελέων γ. ἄχθος Eranos 13.88.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← γαίηθεν Dictionary γαιηφάγος →
An open-access project