βώμιος

ον, α, ον

βωμός

A. of an altar, ἀκτὰν πάρα βώμιον S. OT 183 (lyr.); βώμιοι ἐσχάραι E. Ph. 274; β. ἕδρη Orph. A. 992.
2. of a suppliant, βωμία ἐφημένη at the altar, E. Supp. 93, cf. S. Ant. 1301; ἀμφὶ βωμίους λιτάς E. Ph. 1749 (lyr.).

Related entries

Βώμιος
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← βωμίνας Dictionary Βώμιος →
An open-access project