βυθός

A. the depth, esp. of the sea, A. Pr. 432 (lyr.), 2 Ep.Cor. 11.25.

b. generally, συνιζάνειν εἰς β. sink to the bottom, Thphr. Od. 29: metaph., ἐξ οὐρίων δραμοῦσαν ἐς βυθὸν πεσεῖν S. Aj. 1083; ἀνακουφίσαι κάρα βυθῶν Id. OT 24; ἐκ βυθοῦ κηκῖον αἷμα from the deep wound, Id. Ph. 783; καταφέρεσθαι εἰς β. Arist. HA 619a7, etc.; τὴν ἀναφορὰν ποιησάμενος ἐκ τοῦ β. ib.622b7; ἐν τῷ β. τῆς θαλάττης ib.537a8: metaph., ἐν βυθῷ ἀτεχνίης in the depth of . . , Hp. Praec. 7; ἐν β. ἡ ἀλήθεια Democr. 117; εἴς τινα β. φλυαρίας ἐμπεσών Pl. Prm. 130d; ἀθεότητος Plu. 2.757c; ὑπέρκοσμος β. abyss, Dam. Pr. 106,205.