βρύω

A. βρύσας Procop. (v. infr.):—to be full to bursting:

1. c. dat., swell or teem with, esp. of plants, ἔρνος . . βρύει ἄνθεϊ λευκῷ swells with white bloom, Il. 17.56, cf. E. Ba. 107 (lyr.); κισσῷ κάρα βρύουσαν Eub. 56.6; ἰούλῳ, θριξί, κόμαις, Philostr. Her. 2.2, Alciphr. 3.31, Luc. Am. 12; γῆ φυτοῖς βρύουσα Arist. Mu. 392b15; also βρύει ἱερὰ βουθύτοις ἑορταῖς B. 3.15: metaph., βίος . . βρύων μελίτταις καὶ προβάτοις κτλ. Ar. Nu. 45; of men, β. δόξᾳ B. 12.179; παμμάχῳ θράσει βρύων A. Ag. 169 (lyr.); ἀγαθοῖσι βρύοις Id. Supp. 966 (anap.); μαντικῇ β. τέχνῃ Id. Fr. 350.6; ἄλλων ἰατρὸς αὐτὸς ἕλκεσι βρύων E. Fr. 1086; β. ἄνθεσιν ἥβας Tim. Pers. 221; βρύουσαν ἀοιδὰν σοφίᾳ Lyr.Alex.Adesp. 20.4; ἐμπόριον πλούτῳ βρύον Jul. Or. 2.71d.

2. c. gen., to be full of, χῶρος . . βρύων δάφνης ἐλαίας ἀμπέλου S. OC 16; βρύοντα στέφανον μύρτων Ar. Ra. 329 (lyr.); στεφάνων δόμος ἔβρυεν prob. l. in Nicaenet. l.c.; τράπεζαν . . κόσμου βρύουσαν Alex. 86.3; καρπόν . . βρύειν σμαράγδου λίθου Philostr. VA 5.5; τόπος β. ὕλης J. AJ 13.3.1; φθειρῶν ἔβρυον πᾶς Pherecyd.Syr. l.c.: metaph., νόσου β. A. Ch. 70.

3. abs., abound, grow luxuriantly, S. El. 422; of the earth, teem with produce, X. Cyn. 5.12, cf. Philostr. VA 3.56; of water, burst forth, ὕδωρ βρύσαν ἐξ ὑπονόμων Procop. Arc. 19.

4. c. acc. cogn., burst forth with, gush with, γλυκύ, πικρὸν [ὕδωρ] Ep.Jac. 3.11; τὴν γῆν τὰ οἰκεῖα βρύειν φησὶν ἀγαθά Ael. Fr. 25; causal, Ὧραι β. λειμῶνας Him. Or. 1.19; ῥόδα Anacreont. 44.2.—Poet. and later Prose.