βροτός

A. mortal man, opp. ἀθάνατος or θεός, in Hom. usu. Subst., οἷοι νῦν βροτοί εἰσι Il. 5.304, al.; βροτὸς εἰς θεόν E. Andr. 1196 (lyr.); λόγος τις Ζῆνα μιχθῆναι βροτῷ A. Supp. 295; θεοῦ δὲ πληγὴν οὐχ ὑπερπηδᾷ βροτός S. Fr. 961; βροτοί,opp.νεκροί, Id. Ant. 850 (lyr.); but β. ἀνήρ Il. 5.361; and so β. ἔθνος Pi. P. 10.28: as fem., β. αὐδήεσσα Od. 5.334; β. οὖσαν AP 9.89 (Phil.); but βροταί· γυναῖκες, Hsch. (s.v.l.): freq. in gen. pl., after πολλοί B. 1.42, S. OT 981, etc.; after τίς ib.437, etc.; βροτοί never takes the Art. in Trag. and Com., exc. when an Adj. or Pron. is added, τῶν πολυπόνων β. E. Or. 175; ἡμεῖς οἱ β. Ar. Eq. 601, Pax 849, cf. Sannyr. 1; οἱ ταλαίπωροι β. Alex. 66; οἱ πάντες β. Men. 538.8.—Rare in Prose, Pl. R. 566d, Arist. Top. 133a31, 149a7.

II. of the dead, A. Ch. 129 (v.l. νεκροῖς Sch.). (From Μροτός (cf. ἄ‐μβροτος, μορτός), Skt. mṛtás 'dead', Lat. morior, etc.)