βριαρός

ά, όν, ή, όν, Adj.
A. strong, κόρυς, τρυφάλεια, Il. 16.413, 19.381, cf. Coluth. 30; δέμας Tryph. 19; ῥίζα Nic. Th. 659; δόμος Οὐλύμποιο Orph. Fr. 248; of persons, Nonn. D. 28.172, al.; στρατιή Epigr.Gr. 448; λέων IG 14.1293 C.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← Βριάρεως Dictionary βριαρότης →
An open-access project