βούτης

ου, α, Adj., ὁ

βοῦς

A. herdsman, A. Pr. 568 (lyr.), E. Andr. 280 (lyr.), Theoc. 1.80, AP 6.255 (Eryc.), etc.:—as Adj., β. φόνος the slaughter of kine, E. Hipp. 537.
II. = ὀρίγανος (Cydonia), Hsch.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← βούταρος Dictionary βούτιμος →
An open-access project