βόσκημα
ατος, τό
A.
that which is fed or fatted: in pl., fatted beasts, cattle, S. Tr. 762, E. Ba. 677, X. HG 4.6.6; of sheep, E. Alc. 576 (lyr.), El. 494; ἐμῆς χερὸς β., of horses, Id. Hipp. 1356 (lyr.); of dogs, X. Cyr. 8.1.9; ζῆν ἀπὸ βοσκημάτων Arist. Pol. 1319a20: dual, of a couple of pigs, Ar. Ach. 811: sg., of a single beast, ἄκανθα ποντίου β. A. Fr. 275.3; ἐν τρόπῳ βοσκήματος πιαινόμενον ζῆν Pl. Lg. 807a; opp. θηρίον, Arist. MM 1204a38, Str. 16.4.16.
II.
food, β. πηυονῆς A. Supp. 620, cf. S. El. 364, Ar. Ra. 892; ἀναίματον β. δαιμόνων prey drained of blood by the Erinyes, A. Eu. 302.