βολέω

A. = βάλλω, Theol.Ar. 37, Eust. 1405.4; in early writers Ep. pf. Pass. βεβόλημαι to be stricken with grief and the like , ἄχεϊ . . βεβολημένος ἦτορ Il. 9.9, cf. Od. 10.247; πένθεϊ . . βεβολήατο πάντες Il. 9.3; ἀμηχανίῃ βεβόλησαι A.R. 4.1318; ἀμφασίῃ βεβόλητο Q.S. 7.726.

II. in literal sense, μήτηρ ἀμφ’ αὐτὸν βεβολημένη falling about his neck, A.R. 1.262; Βοώτης . . ἀντέλλει βεβολημένοσ’ Ἀρκτούροιο dominated by Arcturus, Arat. 609.