βιωτός
όν
A.
to be lived, worth living, mostly with neg., ἔμοιγ’ ὁ μέλλων βίος οὐ β. S. OC 1692 (lyr.), cf. Ar. Pl. 197 (dub.), Pl. Ap. 38a; οὐ βιωτὸν οὐδ’ ἀνασχετόν Antiph. 190. 10; οὐκ ἦν μοι β. τουτο ποιήσαντι D. 21.120; ἆρ’ οὖν β. ἡμῖν ἐστιν μετὰ μοχθηροῦ σώματος Pl. Cri. 47e.