ἄωρος

A. untimely, unseasonable, χειμών, τύχαι, A. Pers. 496, Eu. 956 (lyr.); θάνατος E. Or. 1030; τελευτή Antipho 3.1.2; ξυνουσίη Aret. CD 1.4 (but ἄ. γάμος too late, D.H. 4.7); πένθος LXX Wi. 14.15; μετὰ μάχην ἱκετεύειν ἄωρον ἐδόκει J. BJ 5.11.1; ἄ. θανεῖν E. Alc. 168, cf. Hdt. 2.79; οἱ ἄ. those who die untimely, Apollod.Com. 4, cf. Philostr. VA 6.4; esp. of those dying unmarried, PMag.Par. 1.342, cf. 2725; in Epitaphs, ὤλετ’ ἄ. IG 12.977: Sup. ἀωρώτατε (sic) Sammelb. 1420; ἕνεκα χρόνου πάντες ἐσμὲν ἄ. unripe (for death), Metrod. 52; ἀώροις περιπέσοιτο συμφοραῖς Epigr.Gr. 376 (Aezani): Comp. γήρως ἀωρότερα πράττειν things unbecoming old age, Plu. Sull. 2.

2. unripe, of fruit, Dsc. 1.126, LXX Wi. 4.5; of fish, out of season, opp. ὥριμος, Nicom.Com. 1.21: metaph., ἄωρος πρὸς γάμον Plu. Lyc. 15; ἄ. ὥρα Id. 6.

3. without youthful freshness, ugly, Eup. 69, X. Mem. 1.3.14 (Sup.), Pl. R. 574c. Adv. ‐ρως J. AJ 4.8.19.