ἄητος

A. θάρσος ἄητον Il. 21.395 (=θάρσος ἄατον Q.S. 1.217); also ἄητοι; ἀκόρεστοι, ἄπληστοι, and ἀήτους· μεγάλας (A. Fr. 3), Hsch. ἄητος (C)<*>ὁ ἀκατάπαυστος, Hdn Gr.1.220; perh. insatiate (ἄω); cf. αἴητος.