ἅζομαι

A. ἅζοντα S. OC 134:—stand in awe of, esp. gods and one's parents, ἁζόμενοι . . Απόλλωνα Il. 1.21; μήτ’ οὖν μητέρ’ ἐμὴν ἅζευ Od. 17.401; followed by inf., χερσὶ δ’ ἀνίπτοισιν Διἴ λείβειν . . ἅζομαι Il. 6.267; ξείνους οὐχ ἅζεο . . ἐσθέμεναι Od. 9.478; ἅ. μή Il. 14.261; τίς δή κεν .. ἅζοιτ’ ἀθανάτους; Thgn. 748,cf.Alcm. 54: used by A. in lyr., τίς οὖν τάδ’ οὐχ ἅζεται; Eu. 389; Παλλάδος δ’ ὑπὸ πτεροῖς ὄντας ἅζεται πατήρ (sc. Ζεύς) respects . ., ib.1002; ἅζονται γὰρ ὁμαίμους Id. Supp. 652; πλόκαμον οὐδάμ’ ἅζεται ib.884 (all lyr.); θανεῖν οὐχ ἅζομαι I fear not to die . . , E. Or. 1116.

2. abs. in part., reverently, in holy fear, Od. 9.200; ἀμφί σοι ἁζ/μενος S. OT 155.

3. to be angry, E. Fr. 348. (Cf. ἅγιος.)