αὐτάρκης

A. sufficient in oneself, self-supporting, independent of others, ἀνθρώπου σῶμα ἓν οὐδὲν αὔ. ἐστιν Hdt. 1.32; αὐ. εἰς πάντα Pl. Plt. 271d; εἰς εὐδαιμονίαν, of ἀρετή, Zeno Stoic. 1.46; οὐκ αὐ. ἀλλὰ πολλῶν ἐνδεής Pl. R. 369b; ὁ σοφὸς ‐έστατος Arist. EN 1177b1, cf. Epicur. Sent.Vat. 45; αὐτάρκη φρονεῖν E. Fr. 29; νηδὺς αὐ. τέκνων helping itself, acting instinctively, A. Ch. 757; αὐ. βοή a self-reliant shout, S. OC 1057 (s. v.l.); πόλις αὐ. θέσιν κειμένη Th. 1.37, cf. 2.36 (Sup.); οἰκία ‐έστερον ἑνός, πόλις δ’ οἰκίας Arist. Pol. 1261b11; τὸ τέλειον ἀγαθὸν αὔ. εἶναι δοκεῖ Id. EN 1097b8; σῶμα αὔ. πρός τι strong enough for a thing, Th. 2.51, cf. X. Mem. 4.8.11: c. inf., able of oneself to do a thing, εἰ γὰρ αὐτάρκη τὰ ψηφίσματα ἦν ἢ ὑμᾶς ἀναγκάζειν κτλ. D 3.14, cf. X. Cyr. 4.3.4. Adv. ‐κως, ἔχειν Arist. Rh. 1362a27: Sup. ‐έστατα, ζῆν X. Mem. 1.2.14.

II. sufficient in quantity, ἀργύριον αὔ. εἰς σιτωνίαν Ph. 2.69; ὕδωρ αὔ. τοῖς ποιμνίοις J. AJ 2.11.2, cf. PLond. 3. 1166.6 (i A.D.), POxy. 729.19 (ii A.D.); ὄξους τὸ ‐έστατον Gal. 13.1046. Adv. ‐κως sufficiently, BGU 665.18 (i A.D.), Plot. 3.3.3, Theol.Ar. 45.