ἀτιτάλλω
ἀταλός
A.
ἀτίτηλα Il. 24.60, IG 14.2005:—Med.,aor. I ἀτιτήλατο Opp. C. 1.271: (ἀταλός):—redupl. form of ἀτάλλω, rear, tend, θρέψα τε καὶ ἀτίτηλα Il. l.c.; παῖδα δὲ ὣς ἀτίταλλε Od. 18.323; οἵ μ’ ἐν σφοῖσι δόμοισιν ἐῢ τρέφον ἠδ’ ἀτίταλλον Il. 14.202, cf. 16.191, Hes. Th. 480, Pi. N. 3.58; also of animals, τοὺς μὲν [ἵππους] . . ἀτίταλλ’ ἐπὶ φάτνῃ Il. 5.271:—Pass., χῆν’ ἥρπαξ’ ἀτιταλλομένην ἐνὶ οἴκῳ Od. 15.174.
2.
metaph., cherish, καί σε Κόως ἀτίταλλε Theoc. 17.58: c. dat., καλοῖς Id. 15.111; in bad sense, beguile, cajole, σκιράφοις ἀ. Hippon. 86.— Poet. and late Prose, as Them. Or. 20.234b.