ἀτασθαλία

A. presumptuous sin, recklessness, wickedness, Hom., always in pl.; σφετέρῃσιν or σφῇσιν ἀτασθαλίῃσιν, Il. 4.409, Od. 1.34, al.; ἀτασθαλίαι δέ οἱ οἴῳ ἐχθραὶ ἔσαν 21.146; δῑ ἀτασθαλίας ἔπαθον κακόν 23.67; ἀτασθαλίῃσι κακῇσιν 12.300:—after Hom. in sg., ἀτασθαλίῃ μέγα ῥέξαι, of the Titans, Hes. Th. 209; εἵνεκ’ ἀτασθαλίης τε καὶ ἠνορέης ὑπερόπλου ib.516; βασιλῆος ἀ. Pi. Parth. 2 Fr. 1.31; οὐκ ἤρθη νοῦν ἐς ἀτασθαλίην Simon. 111.4; ἀτασθαλίῃ χρησάμενον Hdt. 2.111: in later Prose, Alcid. ap. Arist. Rh. 1406a9, Luc. Astr. 15; ἀ. ἡ εἰς τὸ θεῖον Arr. An. 7.14.5; of an elephant, Id. Ind. 13.13.