ἀταρτηρός

A. mischievous, baneful, ἀταρτηροῖς ἐπέεσσιν Il. 1.223; of a person, Μέντορ ἀταρτηρέ Od. 2.243; γενέθλη Hes. Th. 610; στόμα Πόντου Theoc. 22.28; of wild beasts, Q.S. 4.223, 12.40.