ἀέκων
ουσα, ον, Adv.
A.
involuntary, constrained, of persons, ἀέκοντος ἐμεῖο Il. 1.310; ἑκὼν ἀέκοντί γε θυμῷ 4.43; πόλλ’ ἀέκων 11.557; opp. βουλόμενος, Hp. VC 11; τὼ δ’ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην (v.l. ἄκοντε) Il. 5.366, Od. 3.484; κάρτα ἀ. Hdt. 9.111; ἀέκουσι (v.l. ἀεκούσια)δάκρυα παραρρεῖ Hp. Epid. 1.19: contr. first in h.Cer. 413; ἄκοντος Διός invito Jove, A. Pr. 771; repeated, ἄκοντά σ’ ἄκων προσπασσαλεύσω ib.19, cf. 671; ἄ. ἀκούειν οὓς ἑκὼν εἶπεν λόγους S. Fr. 929, cf. Ant. 276; μηδένα τῶνδ’ ἀέκοντα μένειν κατέρυκε Thgn. 467. Adv. ἀκόντως unwillingly, ὁμολογεῖν Pl. Prt. 333b, cf. Hp.Mi. 374d; οὐκ ἀ. ἀλλὰ προθύμως ἐπείσθησαν X. HG 4.8.5.
II.
Poet., like ἀκούσιος, of acts or their consequences, involuntary, κακὰ ἑκόντα κοὐκ ἄ. S. OT 1230; ἔργων ἀ. Id. OC 240 (lyr.), cf. 977.
Text: Perseus Digital Library, CC BY-SA 3.0