ἀσελγαίνω

A. ἠσέλγαινον D. 21.31: fut. ἀσελγανῶ Id. 24.143: aor. inf. ἀσελγᾶναι D.C. 52.31:—Pass., pf. ἠσέλγημαι (v. infr.): plpf. ἠσέλγητο J. AJ 17.5.6:—to be ἀσελγής, behave licentiously, And. 4.7, Pl. Smp. 190c; εἴς τινα D. 54.5:—Pass., of acts, τὰ εἰς ἐμὲ ἠσελγημένα outrageous acts, Id. 21.19.