ἀείζωος
ον, ων
A.
ever-living, everlasting, πῦρ ἀείζωον Heraclit. 30, Nic. Al. 174; ἀείζως γενεά S. Fr. 740; ἀείζων πένθος ib.741; ἀείζως θεός CIG 4598 (Palaest.), BGU 1247 (ii A. D.); οἱ ἀείζωοι the immortals, Call. Iamb. 1.265; ἀειζώου ψυχᾶς Melanipp. 6,IG 14.2241 (Italy): metaph., ἄχθος ἀείζων A. Supp. 988:—dist. fr. ἀίδιος, Corp.Herm. 8.2.
II.
evergreen, πόα A. Fr. 28, 29, cf. Gp. 2.18.1: esp.
Text: Perseus Digital Library, CC BY-SA 3.0