ἄρρωστος
ον, Adv.
A.
weak, sickly, Arist. HA 634b14, Plu. 2.465c. Adv. ‐τως, ἔχειν Aeschin. 2.14, cf. D.H. 7.12; διακεῖσθαι Isoc. 19.20.
2.
in moral sense, weak, feeble, τὴν ψυχήν X. Ap. 30, cf. Oec. 4.2(Comp.).
3.
ἀρρωστότερος ἐς τὴν μισθοδοσίαν remiss in payment, Th. 8.83. [ἄρωστος AP 11.206(Lucill.).]