ἀπώμοτος
ον
A.
abjured, declared impossible on oath, χρημάτων ἄελπτον οὐδέν ἐστιν οὐδ’ ἀ. Archil. 74; βροτοῖσιν οὐδέν ἐστ’ ἀ. S. Ant. 388; πρᾶγμ’ ἀ. Eup. 217; οὐδὲν ἀ. οὐδὲ ἄπρακτον ποιεῖσθαι D.Chr. 4.102.
II.
of persons, under oath not to do a thing, καίπερ ὢν ἀ. S. Ant. 394; κἀν ἀ. τις ᾖ Trag.Adesp. 566.