ἀποστατέω

A. stand aloof from, τινός A. Ch. 826(lyr.), Fr. 161, 301; οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός S. Ant. 993; μορφῆς δὲ τῆς σῆς οὐκ ἀπεστάτει was not far from . ., Id. OT 743; fall off from, fail one, κοὐκ ἀποστατῶ φίλων Ar. Av. 312; βουλευτέον ὅπως μηδεὶς τῶν νῦν παρόντων ἀποστατήσει ἡμῶν συμμάχων X. Cyr. 4.5.24; ἀ. τῶν ὄντων to be absent from, Pl. Prm. 144b, cf. Tht. 205a.

2. of the soul, etc., fall away from the divine, Plot. 5.1.5, 5.3.16.

II. abs., stand alocf, be absent, A. Ch. 444(lyr.); ἑκάς, πρόσω ἀ., Id. Ag. 1104(lyr.), Eu. 65; σμικρὸν ἀ. Pl. Cra. 428d.