ἀπορραίω

A. bereave one of a thing, c. dupl. acc., ὅστις σ’ ἀέκοντα βίηφι κτήματ’ ἀπορραίσεἰ Od. 1.404; ἀπορραῖσαι [αὐτὸν] φίλον ἦτορ bereave him of life, 16.428; θυμὸν ἀπορραῖσαι (sc. ἄνδρας) Emp. 128: c. gen. rei, μή τιν’ ἀπορραίσειν γεράων Hes. Th. 393.