ψελλίζω

A. falter in speech, speak inarticulately, like a child, ψ. καὶ τραυλίζουσι Arist. HA 536b8:—so in Med., Pl. Grg. 485b, 485c; ψελλίζονται καὶ τραυλίζουσι(‐ονται Bonitz), τοῦτο δ’ ἐστὶν ἔνδεια τῶν γραμμάτων Arist. PA 660a26; ψελλιζόμενος τὴν Ἑλλάδα φωνήν Hld. 8.15: metaph., of Empedocles and the early philosophers, speak indistinctly, ἃ ψελλίζεται λέγων Ἐμπεδοκλῆς Arist. Metaph. 985a5; ψελλιζομένῃ ἔοικεν ἡ πρώτη φιλοσοφία περὶ πάντων ib.993a15; of metals, hesitate to alloy, Id. GC 328b9:—Act. is later in this sense, used of Aristotle, Phld. Rh. 2.51S.

2. metaph., ψελλιζόμενος ἐς τὰ πολεμικά, of a boy soldier, Philostr. Her. 19.2.