ψάλιον

A. curb-chain, ῥυταγωγέα . . ἐκ τοῦ ψ. ἠρτημένον X. Eq. 7.1; τὸ περὶ γένειον διειρόμενον, ψάλιον Poll. 1.148; = κρίκος τοῦ χαλινοῦ, Sch.E. Ph. 792: freq. in pl., because the curb-chain was formed of links, which rattled as the horse moved, χρυσοχάλινον πάταγον ψαλίων Ar. Pax 155 (anap.); ψαλίων κρότον καὶ χαλινοῦ κτύπον Ael. NA 6.10; ψαλίοις ἐδάμασε πώλους E. HF 381 (lyr.): metaph., οἷον ψ. αὐτῇ [τῇ βασιλείᾳ] ἐνέβαλε τὴν τῶν Ἐφόρων δύναμιν Pl. Lg. 692a.

2. generally, chain, bond, A. Pr. 54 (pl.): metaph., μέγα δ’ ἀφῃρέθη ψ. οἰκετῶν Id. Ch. 962 (lyr.).

3. βορινοῦ καὶ νοτινοῦ ψαλίου (or Ψαλίου) the N. and S. ring (or Ring), in description of an estate, POxy. 1632.12 (iv A. D.).

4. a horse's jaw, Hippiatr. 28 (cf. ψέλιον, ψάλλιον).