χωριστέον

α, ον
A. one must separate, τι ἀπό τινος Pl. Plt. 303d; also τι τινός, τῆς ὀχείας τοὺς κριούς Gp. 18.3.1, cf. Iamb. Protr. 21.κγ/.
2. χωριστέος,α, ον, to be separated, A.D. Pron. 52.23.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← Χωρισμός Dictionary χωριστής →
An open-access project