χωρητικός

ή, όν, Adv.
A. able to contain, ὑγρότητος Sch.Ptol. 19.
2. capable of, ἄνθρωπος ζῷον λογισμοῦ χ. Ael. NA 2.11, cf. S.E. P. 3.121. Adv. ‐κῶς Suid. s.v. χανδόν.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← χωρητέον Dictionary χωρί →
An open-access project