χειμαίνω

A. drive by a storm:—Pass., to be driven by a storm, be tempest-tossed, Hdt. 8.118: metaph., φόβῳ κεχείμανται φρένες Pi. P. 9.32.

2. metaph., disturb as by a storm, χειμαίνει ὁ χειμαζόμενος he who is himself in distress brings others into a like state, Arist. Po. 1455a31; χειμαίνει δ’ ὁ βαρὺς πνεύσας Πόθος AP 12.157 (Mel.).

II. intr., to be stormy, θάλασσα . . ἄγρια χειμήνασα ib.7.652 (Leon.)

2. impers., χειμαίνοντος when it is winter, Theoc. 9.20.