χεῖμα

A. winter weather, cold, frost, Od. 14.487: then, winter as a season of the year, χείματος ὥρη Hes. Op. 450; οὔποτε καρπὸς ἀπολείπει χείματος οὐδὲ θέρευς Od. 7.118, cf. Alcm. 76; φέροντας χ. καὶ θέρος βροτοῖς, of the stars, A. Ag. 5; οὔτε χείματος τέκμαρ οὔτ’ ἀνθεμώδους ἦρος Id. Pr. 454; χεῖμα in acc., during winter, Od. 11.190, Hes. Op. 640; χείματι S. Ph. 293.

II. storm, χ. πῦρ τε δάϊον Alcm. 79, cf. Lyr.Adesp. 100, A. Ag. 199 (lyr.), 627, E. Andr. 748, al.; κάλλιστον ἦμαρ εἰσιδεῖν ἐκ χείματος A. Ag. 900.—Poet. form of χειμών, used also in Pl. Ax. 371d. (Cf. Skt. héman 'in winter', Lith. žiemà 'winter', etc.)