χαλκεύω

A. make of copper or bronze or (generally) of metal, forge, δαίδαλα πολλά Il. 18.400; ξίφος S. Aj. 1034, etc.; τὸν χαλκέα αὐτὸν χ. work him on the anvil, Pl. Euthd. 301d: metaph., ἀψευδεῖ πρὸς ἄκμονι χάλκευε γλῶσσαν Pi. P. 1.86: in Med. sense, πέδας χαλκεύεται αὑτῷ Thgn. 539; χαλκεύεσθε μηνίσκους φορεῖν Ar. Av. 1114 (troch.); ἐχαλκεύσατο κράνη . . ὁλοσίδηρα Plu. Cam. 40:—Pass., to be wrought or forged, ἐξ ἀδάμαντος ἢ σιδάρου κεχάλκευται Pi. Fr. 123.4; ἀφ’ ὁπόσων ταλάντων κεχ. at the cost of . . , Luc. JTr. 11; τῶν κεχαλκευμένων πρὸς ἀπώλειαν ὅπλων D.S. 17.58: metaph., ἐπὶ τοῖς δεδεμένοις χαλκεύεται [ταῦτα] these arms are being forged against . . , Ar. Eq. 469; also of the victims in Phalaris' bull, Phalar. Ep. 113.

II. abs., to be a smith, Ar. Pl. 163,513 (anap.), Th. 3.88, Pl. R. 396a; τὸ χαλκεύειν the smith's art, X. Mem. 4.2.22.