φωνητός

ή, όν
A. to be spoken, ἅ τ’ οὐ φωνητὰ πρὸς ἀνδρός AP 6.210 (Philet.).
II. utterable, τὸ ἔσχατον φ., opp. τὸ πρῶτον ἀκουστόν, Nicom. Harm. 2.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← φωνητικός Dictionary φωνικός →
An open-access project