φυσάω

φῦσα

A. φυσέων Call. Iamb. 1.101 (rightly censured by Sch. in PSI 9.1094.30): (φῦσα):
I. abs., blow, puff (opp. ἀάζω, Arist. Pr. 964a11), of bellows, φῦσαι . . ἐφύσων Il. 18.470; of the wind, 23.218; of men, φυσητῆρας ἐσθέντες . . φυσῶσι τοῖσι στόμασι Hdt. 4.2, cf. Th. 4.100, Call.l.c.; δεινὰ φυσᾷ snorts furiously, E. IA 381 (troch.); metaph. from a flute-player, φυσᾷ γὰρ οὐ σμικροῖσιν αὐλίσκοις S. Fr. 768; μέγαφυσᾶν, Lat. magnum spirare, E. IA 125 (anap.); οἱ φυσῶντες ἐφ’ ἑαυτοῖς μέγα Men. 302; μεγάλα φ. Id. Epit. 492, Ph. 2.85; ἡλίκον ἐφύσα τότε Luc. Nec. 12; αἷμαφυσῶν Ἄρης breathing blood and murder, S. El. 1385 (lyr.); πολιτικὸν φύσημα φ. swell with political pride, Pl. Alc. 2.145e; abs., παύου φυσῶν Ephipp. 5.20 (anap.); οὐκ ἐφύσων οἱ Λάκωνες ὡς ἀπόρθητοί ποτε; Antiph. 117 (troch.); τῇ γένῇ φυσῶντες Herod. 2.32; φυσῶσα ἐπὶ τῷ γένει D.Chr. 58.5.
II. trans., puff or blow up, distend, φ. κύστιν blow up a bladder, Ar. Nu. 405 (anap.); of bag-pipers, Id. Ach. 863; φ. δίκτυον, prov. of labour in vain, Phryn. PS p.121 B.; φ. τὴν γνάθον, of one going to be shaved, Ar. Th. 221 (but φ. τὰς γνάθους to puff them up, of pride, D. 19.314); distend, of disease, AP 11.13 (Ammian.):—Pass., ἀσκοὶ πεφυσαμένοι Sophr. in PSI 11.1214d9 (cf. Epich. 246); φλέβας φυσωμένας Hdt. 4.2; ἡ γαστὴρ ἐπεφύσητό μου Ar. Pl. 699; πρόβατα ἀποδαρέντα καὶ φυσηθέντα X. An. 3.5.9; πεφυσημένοι puffy, swollen, opp. εὔχροοι, Id. Lac. 5.8.
b. later of a solid swelling, e.g. of the tongue, ὅταν φυσηθῇ Aët. 8.40; of the male breasts at puberty, φυσῶνται κατὰ ποσόν Paul.Aeg. 6.46.
2. metaph., puff one up, make him vain, and so cheat him, D. 13.12, 59.38; φ. αὐτὸς ἑαυτόν Aristaenet. 1.27:—Pass., to be puffed up, ἐπὶ δυνάμει X. Mem. 1.2.25, cf. D. 59.97, Arr. Epict. 2.16.10; ὑπὸ τῆς τύχης Plu. 2.68f; πεφυσημένοι τὴν ψυχήν D.Chr. 30.19.
3. blow up, kindle, τὸ πῦρ Pherecr. 60, Dionys.Com. 2.16; τὸν φανόν Philippid. 16: but also,
4. blow out, extinguish, τὴν λαμπάδα Ar. Ra. 1098 (anap.), cf. Thphr. Ign. 28 (Pass.).
5. blow out, spurt or spout out, φυσῶντ’ ἄνω πρὸς ῥῖνας . . αἷμα S. Aj. 918.
6. blow a wind instrument, φ. κόχλους E. IT 303; also φυσᾶν abs., Ar. Av. 859, cf. Epigr. ap. Ath. 8.337f; φυσᾶντες (Boeot.) Ar. Ach. 868; χέρ’ ἐφύση blew into . . , Theoc. 19.3:—Pass., κόχλου φυσηθέντος Id. 22.77.
7. Pass., to be blown about, ἀκάνθης πάππος ὣς φυσώμενος S. Fr. 868; πέτεται [ὁ πάππος] . . , ὑπὸ τῶν παιδίων φ. Eub. 107.22.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
An open-access project