φυγάς

A. one who flees from his country, either voluntarily, runaway, fugitive, or by legal sentence, exile, Hdt. 1.150, 3.138, etc.; ἐξεκηρύχθην φ. S. OC 430; ἐξελήλαμαι φ. ib.1292; φ. πάσης τῆς χώρας X. HG 4.1.7; τῆς πατρίδος Pl. Alc. 2.145b; ἀνθρώπων Plu. Ant. 69; φ. τῆς τῶν ἐξελασάντων πονηρίας Th. 6.92; φ. ἐξ Ἤλιδος, ἐκ Λαρίσης, X. HG 3.2.29, 6.4.34; φυγάδ’ ἀπ’ οὐρανοῦ θεόν A. Supp. 214; φ. ἐξ Ἀθηνῶν ὑπὸ Ἀθηναίων X. HG 1.5.19; φ. παρ’ ὑμῶν a deserter from . . , Id. Cyr. 6.3.11; ἔνθεν . . εἰμὶ φ. Id. An. 5.6.23; τοὺς δὲ φ. ἐντεῦθεν ἐποίησε Lys. 13.64, cf. X. HG 4.1.40; κατάγειν φυγάδας to restore them, Hdt. 5.31; φ. καθεῖναι, καταδέχεσθαι, X. HG 2.2.20, 5.2.10: prov., αἱ ἐλπίδες βόσκουσι φυγάδας E. Ph. 396; αἱ φ. πύλαι D.H. 1.46; μηδένα εἶναι . . ὑπερορίαν φυγάδα, is dub. in Pl. Lg. 855c.

II. of an army, put to flight, S. Ant. 108 (lyr.).